„Некои лекари ми рекоа: „Не, мораш да престанеш, нема шанси да станеш професионален спортист со ваква болест“. Ми објаснуваа дека со дијабетес не можам да се занимавам со спорт кој е толку физички напорен како тенисот. Тие зборови ми останаа во главата, многу ме налутија, да бидам целосно искрен. Сметам дека не треба да им поставувате ограничувања на децата, бидејќи тоа не е фер кон нив“, откри Зверев.

Зошто лекарите се толку претпазливи?

Главната причина поради која експертите со децении советувале претпазливост, па дури и откажување, кај пациентите со дијабетес тип 1 е ризикот од хипогликемија – нагло намалување на шеќерот во крвта. Според податоците на клиниката Кливленд, интензивната физичка активност како тенисот, кој може да трае со часови, ја троши глукозата од крвта како примарно гориво.

Кога спортист со дијабетес ќе влезе во зона на висок интензитет, балансирањето помеѓу внесениот инсулин и потрошената енергија станува вистинска уметност. Ако нивото на шеќер падне премногу ниско, доаѓа до вртоглавица, конфузија, губење на координацијата, а во екстремни случаи и до губење на свеста. Во спорт како тенисот, каде што одлучуваат милиметри, ова некогаш се сметало за непремостлив ризик.

Зверев раскажал што се случило во 2023 година на Ролан Гарос, кога морал да си вбризга инсулин.

„Ми рекоа дека морам да го напуштам теренот и дека тоа се смета како пауза за тоалет. Им објаснив дека се дозволени две паузи за тоалет за време на меч што трае пет сета и дека понекогаш морам да си вбризгам инсулин четири-пет пати. Ми рекоа дека е чудно ако тоа го правам на теренот. Ако не земам инсулин, животот може да ми биде во опасност. На тоа ми одговорија дека им изгледа чудно. Ги прашав дали навистина им личи дека би користел допинг среде меч. Тие аргументи беа бесмислени“, изјави Саша.

Парадоксот на адреналинот и глукозата

Интересно е што екстремниот спорт носи уште еден предизвик – хипергликемија (висок шеќер во крвта). За време на стресни ситуации, како финале на гренд слем, телото лачи адреналин и други хормони на стрес кои му сигнализираат на црниот дроб да ослободи дополнителна глукоза. Кај лице без дијабетес, панкреасот тоа го регулира автоматски. За Зверев, тоа значи дека среде меч мора да процени: „Дали шеќерот ми паѓа поради напорот или расте поради стресот?“.

Денес, со правилна едукација и технологија, дијабетесот тип 1 повеќе не е дијагноза што го ограничува дострелот. Примерите како Зверев, но и фудбалерот Начо Фернандес или кошаркарот Адам Морисон, покажуваат дека инсулинот во торбата не е знак на слабост, туку дел од опремата на шампионите.

Како што порачуваат експертите, дијабетесот бара да станете експерт за сопственото тело. Саша Зверев го положил тој испит со чиста десетка. Денес го држи пехарот за кој многумина му рекле дека никогаш нема ни да го допре.