Кој имаше трпение да штеди во денари, денес не изгледа како губитник. Напротив. Во време кога многумина панично бараа спас во евра, долари или злато, дел од граѓаните решија да останат мирни. Да не трчаат по курсни листи, туку да си ги чуваат парите таму каде што ги заработиле. И токму тие, барем засега, не се каат.
Приказната почнува пред неколку години, кога инфлацијата почна да ги нагризува семејните буџети. Цените растеа брзо, а платите бавно. Во таква атмосфера, стравот лесно се шири. Дел од граѓаните почнаа да ги претвораат заштедите во странска валута, убедени дека денарот ќе ослабне. Други, пак, решија да не прават ништо. Да почекаат.
Оние што останаа во денари не направија спектакуларен потег. Не беа ниту финансиски гуруа. Само одбраа стабилност наместо паника. Банкарските камати, иако не се високи, сепак донесоа некаков принос. Но уште поважно, курсот на денарот остана фиксен.
Без шокови. Без драматични падови.
„Имаше многу нервоза на пазарот, но оние што не реагираа импулсивно, денес се во подобра позиција“, велат финансиски познавачи.
И додаваат дека довербата во домашната валута не се гради преку ноќ, туку со години.
Во меѓувреме, граѓаните што масовно купуваа евра, не добија тоа што го очекуваа. Курсот остана стабилен, па заработка од конверзија речиси и да нема. Напротив, некои изгубија дел од вредноста поради разликата меѓу куповниот и продажниот курс. Мала разлика на хартија, но доволна да го избрише евентуалниот профит.
Сепак, приказната не е црно-бела.
Целосниот текст прочитајте го ТУКА.
