„The Boy in the Striped Pyjamas“, што во превод значи „Момчето во пругаста пижама“, припаѓа на таа трета категорија филмови кои не само што го допираат гледачот, туку тивко, но силно емоционално го разоружуваат.

Една од најпотресните филмски интерпретации на Холокаустот

На прв поглед, станува збор за едноставна приказна за детско пријателство. Но, зад таа наизглед невина премиса се крие една од најпотресните филмски интерпретации на Холокаустот, раскажана низ перспективата на дете кое не го разбира светот на возрасните, но ја чувствува неговата тежина. Токму таа перспектива му дава на филмот посебна сила. Имено, трагедијата не се прикажува преку експлицитни слики на насилство, туку преку наивност, незнаење и чиста човечка поврзаност.

Централната врска помеѓу Бруно и Шмуел е срцето на целиот филм. Нивното пријателство, родено преку оградата на концентрациониот логор, е симбол на невиност која им се спротивставува на омразата, идеологијата и поделбите. Нивните разговори, полни со детска љубопитност и едноставна добрина, создаваат силен контраст со бруталната реалност која ги опкружува. Реалност која тие не ја разбираат, но која гледачот ја чувствува во секој кадар…

Исто така, оградата која ги разделува Бруно и Шмуел низ целиот филм станува симбол на светот на возрасните, идеологиите кои ги делат луѓето и границите кои се создаваат од страв, омраза и политички интереси. Додека дечињата од двете страни на жицата не гледаат причини за поделба, гледачот сè појасно разбира колку тие граници се вештачки, бесмислени и сурови. Токму преку таа едноставна, но силна метафора, филмот потсетува колку лесно невиноста може да биде заробена во туѓи одлуки.

Филм кој не дава одговори, туку постојано поставува прашања

Режисерскиот пристап кон филмот дополнително го засилува емоционалниот ефект. Наместо да го шокира гледачот со експлицитни сцени, филмот ја гради атмосферата постепено, преку суптилни детали и чувство на неизбежна трагедија. Музиката, камерата и глумата работат заедно за да создадат силен емоционален притисок кој кулминира во финалето кое е речиси невозможно да се гледа без кнедла во грлото.

Она што „The Boy in the Striped Pyjamas“ го прави еден од најемоционалните филмови некогаш не е само неговата тема, туку и начинот на кој нè тера да се соочиме со сопствените чувства: тага, бес, сочувство, немоќ… Тоа е исто така филм кој не дава едноставни одговори, но поставува тешки прашања за одговорноста, невиноста, вината и човечноста во најмрачните времиња.

Потсетник на тоа колку емпатијата и разбирањето се важни

Ова дефинитивно не е филм кој само ќе го „изгледате и заборавите“ следниот ден. Тоа е искуство кое останува, како тивок потсетник, како емотивен удар и како опомена за тоа колку се важни емпатијата и разбирањето. Токму затоа, „The Boy in the Striped Pyjamas“ заслужува место меѓу најдопирачките и најпотресните филмови на сите времиња, и ако не сте го гледале, топло го препорачуваме.

„The Boy in the Striped Pyjamas“ (Момчето во пругаста пижама)

Филмот е сниман во 2008 година според истоимената книга на ирскиот автор Џон Бојн. Целта на филмот била да ја приближи темата за Холокаустот низ детска перспектива и да понуди интимен и емоционално посилен поглед на едно од најмрачните поглавја во историјата. Режисер е Марк Херман, а главните улоги ги толкуваат Аса Батерфилд, Џек Сканлон и Вера Фармига. На IMDb, филмот има оцена 7.7/10, а често се опишува како една од најпотресните филмски драми за Втората светска војна. Особено е пофален за суптилниот пристап кон темата, актерските изведби и силниот емоционален завршеток.