Рускиот претседател Владимир Путин се обидува да ја демонстрира својата сила и да ја убеди руската јавност дека сè уште ја контролира ситуацијата со повторно тестирање на интерконтиненталната балистичка ракета „RS-28 Sarmat“, попозната како „Сатана II“.

Тоа е првенствено пропаганден потег, пишува Хамиш де Бретон-Гордон, британскиот воен аналитичар и поранешен полковник Хамиш де Бретон-Гордон во анализа за „The Telegraph“.

Кремљ има непогрешлив мирис на распаѓање. Речиси можете да го чуете подот како крцка под нозете на Владимир Путин додека тој се сопнува од еден внимателно кореографиран изглед до друг, обидувајќи се да проектира сила додека темелите на неговиот режим тивко еродираат под него, истакнува Бретон-Гордон.

Најновата фанфара околу очигледно успешното тестирање на „RS-28 Sarmat“, помелодраматично наречен „Сатана II“, е класично фалење на Кремљ. Путин тврди дека оваа наводно непобедлива ракета може да погоди цели на 21.750 милји оддалеченост и да избегне кој било западен систем за ракетна одбрана. Ваквите изјави се помалку наменети за да го исплашат НАТО, а повеќе за да ја убедат сè поскептичната руска домашна публика дека нивниот лидер сè уште поседува стратешка доминација. Реалноста е помалку импресивна.

Програмата „Сармат“ е мачена од одложувања, неуспешни тестови и технички срамови. Еден неодамнешен тест, наводно, завршил со катастрофален неуспех во рок од неколку секунди од лансирањето: тешко дека е обележје на неуништливо оружје за судниот ден.

И додека „Сармат“ е веројатно способен, кога е оперативен, за „фракционо-орбитални“ траектории – во кои ракетата оди во ниска орбита, а не во висок балистички лак, што го отежнува пресретнувањето и ѝ овозможува да стигне до која било точка на Земјата од која било насока – таа е напојувана со течно гориво, што значи дека е потребно долго време за подготовка за лансирање и мора да се лансира од познат, фиксен силос.

Ова не се добри работи кога вашиот непријател има глобални прецизни способности за удар, како што имаат неколку западни земји, вели тој.

Наводните шест „супер оружја“ на Путин

„Сармат“ веројатно може да носи и хиперсонично возило „Авангард“, како што се тврди. „Авангард“ е едно од шесте наводни „супер оружја“ на Путин, од кои, според него, е невозможно да се одбрани. Сепак, треба да се напомене дека американските пресретнувачи „Патриот“ во украински раце се покажаа како доста способни да запрат барем две од нив – наводното хиперсонично оружје „Кинжал“ и „Циркон“.

Вреди да се напомене и дека САД имаат и други, уште помоќни пресретнувачи, како што се подоцнежните класи на стандардни ракети: SM-3 може да соборува цели надвор од атмосферата, а се верува дека SM-6 е способен да запре хиперсонични ракети. Ако Путин е во право за „Авангард“ како што беше за „Кинжал“ и „Циркон“, тоа не е толку страшно, стои во анализата.

Всушност, голем дел од стратешките воени способности на Русија денес изгледаат чудно застарени во споредба со извонредните иновации што доаѓаат од Украина, САД, па дури и Кина. Додека украинските инженери се пионери во војувањето со беспилотни летала во реално време на бојното поле, Русија сè повеќе се потпира на рециклирана технологија од советската ера – „Кинжа“, на пример, не е ништо повеќе од верзија на „Искандер“ лансирана од воздух од 1980-тите – и помпезна реторика.

Всушност, повторените референци на Путин за нуклеарно оружје почнуваат да звучат помалку како веродостојно одвраќање, а повеќе како очајно тропкање на сè по’рѓосана и кршлива сабја.

На почетокот на војната, Путин бескрајно се фалеше со наводно неуништливата воена технологија на Русија. Сепак, по повеќе од четири години конфликт, голем дел од Црноморската флота сега е уништен во своите бази и сидра благодарение на генијалните и евтини украински напади. Руските копнени сили претрпеа зачудувачки загуби во човечка сила, оклоп и престиж за незабележителни територијални добивки. Во меѓувреме, технолошкиот динамизам се чини дека работи во огромна корист на Киев и неговите западни поддржувачи, се наведува во анализата.