Производителите како причини ги наведуваат помалата маса, поголемата ефикасност и поголемиот багажник. Сето тоа е точно. Но постои и поприземна причина: резервното тркало, бандажот, дигалката и алатот чинат пари, па со нивното исфрлање се заштедува на секој произведен автомобил.

Особено иритира кога автомобилот има предвидено место за резервно тркало, а за самото тркало се доплаќа. Купувачот плаќа сè поскап автомобил, а опремата што некогаш се подразбираше мора да ја купи одделно.

Зошто течноста за крпење гуми не го заменува резервното тркало

Шишенцето помага само при помало пробивање на газечкиот слој, на пример кога шајка ќе остане во гумата. Не помага при оштетување на страничниот ѕид, пукање на гумата или удар во дупка или рабник, а токму во такви ситуации возачите најчесто се соочуваат со сериозни проблеми.

Дури и кога ќе помогне, трошоците не завршуваат тука. Течноста за крпење гуми е привремено решение, па гумата треба да се прегледа, поправи или замени, а шишенцето да се купи повторно. Вулканизерот мора да ги исчисти остатоците, а некои средства им создаваат проблеми на сензорите за притисок. Течноста има и рок на траење, па онаа што со години стои под подот на багажникот можеби нема да делува кога ќе затреба.

Помошта на пат е вториот аргумент на производителите. Ноќе, на автопат или на стотина километри од поголем град, чекањето може да трае со часови, додека со резервно тркало проблемот често се решава за петнаесетина минути. Производителот добива помала маса и пониски трошоци, а ризикот да остане заглавен на пат го презема возачот.