Вештачките засладувачи требаше да ги направат храната и пијалaците со шеќер поздрави, но денес, некои од најпопуларните замени со нула калории покренуваат нови проблеми.
Една нова природна алтернатива наскоро би можела да се произведе во многу поголем обем, користејќи ензими од слуз, пренесува „Саенс алерт“ (Science Alert).
Природниот шеќер се нарекува тагатоза и не само што има 92 отсто сладок вкус како сахарозата (или шеќерот во маса), туку содржи и само околу една третина од калориите.
Она што е особено возбудливо кај оваа алтернатива е тоа што не ги зголемува нивоата на инсулин како сахарозата или вештачките засладувачи со висок интензитет. Ова го прави потенцијално попривлечна опција за оние со дијабетес или проблеми со гликозата во крвта.
Истражувачите на Универзитетот Тафтс, во партнерство со биотехнолошките компании „Манус био“ (САД) и „Кет ензиматик“ (Индија), спровеле студија за да покажат дека тагатозата може да се произведува одржливо и ефикасно, предизвик кој досега го попречуваше пазарот.
Тагатозата е редок природен засладувач, кој се наоѓа само во мали количини во некои млечни производи и овошје. Тој нуди потенцијално поздрава опција во однос на сахарозата, како и на вештачките засладувачи, кои можат да предизвикаат силни скокови на инсулин.
Една клучна причина зошто тагатозата нема ист ефект е тоа што голем дел од неа се чини дека е ферментирана во дебелото црево и само делумно се апсорбира во крвотокот преку тенкото црево.
Во цревата, тагатозата се метаболизира на сличен начин како и овошниот шеќер, фруктозата, што значи дека оние со нетолеранција на фруктоза можеби ќе сакаат да се држат настрана, но тагатозата е генерално призната како безбедна за консумирање од страна на Администрацијата за храна и лекови на САД (ФДА) и Светската здравствена организација (СЗО).
Покрај тоа, тагатозата се смета и за „пријател на забите“, а може дури и да има пребиотски придобивки за оралниот микробиом. За разлика од сахарозата, која ги храни одредени бактерии во устата кои придонесуваат за расипување на забите, првичните истражувања сугерираат дека тагатозата го ограничува растот на штетните орални микроби.
Друга голема предност е што тагатозата може да се преработи во храна, за разлика од многу други замени за засладувачи со висок интензитет.
„Постојат воспоставени процеси за производство на тагатоза, но тие се неефикасни и скапи“, објаснува биолошкиот инженер Ник Наир од Тафтс.
Наир и неговите колеги покажале дека приносите од производство на тагатоза можат да достигнат до 95 проценти, што е многу подобро од приближно 40 до 77 проценти што сега се постигнуваат.
„Клучната иновација во биосинтезата на тагатоза беше во пронаоѓањето на точниот ензим од слуз и неговото спојување со нашите производствени бактерии. Тоа ни овозможи да го смениме природниот биолошки пат што ја метаболизира галактозата во гликоза и наместо тоа да генерираме галактоза од гликозата што се снабдува како суровина. Тагатозата и, потенцијално, други ретки шеќери можат да се синтетизираат од таа точка“, додава Наир.
Тимот истражувачи сè уште треба да ја оптимизира својата линија за производство на тагатоза, но се надеваат дека нивната стратегија ќе обезбеди корисна рамка за идно производство на овој редок шеќер.
Според некои проценки, се очекува пазарот на тагатоза да достигне вредност од 250 милиони американски долари до 2032 година.
Студијата е објавена во „Извештаите за физичка наука во клетките“ (Cell Reports Physical Science).
