Сè започнало во раните деведесетти, кога младата и бунтовна Џилиен ги напуштила студиите по глума во Њујорк по само три минути поминати на факултетот. Соочена со недостиг од пари, почна да работи како егзотична танчерка, а потоа и како ескорт дама.

Пресвртниот момент се случил кога на осумнаесет години добила понуда за аудиција во Сингапур, каде ѝ било ветено дека за двонеделно присуство на забави на богат бизнисмен ќе добие дваесет илјади долари. Меѓутоа, наместо во Сингапур, завршила на Брунеј во вистинскиот харем на принцот Џефри Болкијах, брат на тогашниот султан на Брунеј.

Животот во палатата бил полн со екстреми. Околу четириесет девојки живееле во осум луксузни гостински куќи опкружени со огледала, свила и теписи проткаени со злато. Дневната рутина се сведувала на забави во принцовата дискотека и постојано натпреварување на девојките за неговото внимание, што создавало крајно нездрава и сурова атмосфера.

Во својата мемоарска книга „Некои девојки: Мојот живот во харемот“, објавена во 2010 година, Лорен детално ги опишува двете години што ги поминала како членка на харемот во деведесеттите години од минатиот век.

Во текот на 18 месеци што ги поминала во харемите на принцот Џефри, била опсипувана со скапоцени подароци — накит, дизајнерска облека, чанти полни со пари. Таа вели дека во тој период заработила околу 300.000 долари, што било вообичаена сума, со оглед на тоа дека гостинките добивале по 20.000 долари неделно, заедно со подароци со висока вредност.

Вообичаено било девојките да бидат „ангажирани“ на две недели, иако на некои тој период им бил продолжуван на една година, па и повеќе. Членките на харемот живееле во луксузни вили во рамки на кралскиот комплекс на султанот од Брунеј.

Лорен престојувала во огромна палата што се простирала на повеќе од 200.000 квадратни метри и имала дури 1.788 соби. Зградата, чија изградба чинела 1,4 милијарди долари, важи за една од најголемите претседателски палати во светот. Имала пет базени, 257 бањи, гаража за 110 автомобили, а била изградена од 38 видови мермер и украсена со 22-каратно злато.

„Беше огромно, како некој во тврдина да замислил луксузен ресорт по мотиви од Аладин. Имаше златни куполи, тениски терени, базени. Сето тоа го гледав и си мислев дали навистина е невозможно еден принц можеби да посака да се заљуби токму во мене?“, рекла таа.

Почнала да се вљубува

Таа станала втора девојка во хиерархијата на принцот Џефри и патувала со него низ светот како дел од неговата придружба. Тврди дека почнала да се вљубува во него, но и дека тој ја „изнајмил“ на својот брат, султанот на Брунеј, Хасанал Болкијах. Опишува како султанот ја довел со хеликоптер до хотелот во кој престојувал и ја натерал на интимен однос.

На прашањето што тогаш размислувала, како 18-годишна девојка која се согласила на живот во харемите, рекла: „Сонував за авантура, за планина од пари и за принц од бајките. Но истовремено и знаев дека веројатно сум се пријавила да бидам некаков вид меѓународна полупроститутка.“

Првиот однос со принцот го опишува како брз, ладен и без заштита. Потоа, како што пишува, ѝ удрил шлаканица по задникот и ѝ рекол: „Ми беше многу пријатно. Доцнам на состанок.“

За времето што го поминала како негова девојка, лично го запознала султанот, патувала низ светот, но цело време, како што пишува, била сведок на огромна празнина кај принцот Џефри:

„Робин“ (името што барал љубовниците да го користат) секогаш имал тој поглед — гладен поглед. Глад што ништо не може да го засити. Оној што те тера да останеш буден до пет наутро, да менуваш девојка по девојка, автомобил по автомобил... Масерати за Масерати.“

По 18 месеци, се вратила во Њујорк со пари, но и со сет накит од „Тифани“: ѓердан, нараквица и обетки.

Мемоарите „Некои девојки“ ѝ донеле огромен успех. Книгата завршила на листата на бестселери на „Њујорк Тајмс“, а приказната за раскош, експлоатација и моќ во сенка на Брунеј стигнала во центарот на вниманието на светските медиуми.

Џилиен сведочела за неверојатни шопинг-тури, каде девојките трчале низ трговските центри фрлајќи скапоцени фустани на касата, купувајќи доволно работи за да наполнат петнаесет куфери во само еден ден.

Мајчинство, лов на сериски убиец и шокантен развод

Враќањето во Америка донело нови предизвици, вклучувајќи тешка борба со зависности, но Џилиен успешно се отрезнила, го завршила факултетот и започнала сериозна книжевна кариера. Се омажила за Скот Шрајнер, басист на популарната група „Вајзер“, со кој влегла во долга и многу болна борба за потомство.

По бројни неуспешни обиди за зачнување, овој познат пар го посвоил синот Тарику од Етиопија, а неколку години подоцна и момчето Џови од американскиот систем за згрижување. И двете деца се соочувале со тешки трауми, а Џови добил и дијагноза на аутизам, што ја поттикнало Џилиен да стане страствен застапник и експерт за мајчинство и трансрасно посвојување деца.

Покрај посветениот семеен живот, нејзината неверојатна храброст повторно дошла до израз кога се впуштила во истражување на злосторствата на Семјуел Литл, најлошиот сериски убиец во историјата на Соединетите Американски Држави.

Џилиен поминала стотици часови разговарајќи со овој монструм, на крај успевајќи да го стекне неговото доверба и да извлече признанија за неверојатни деведесет и три убиства. Нејзината главна цел не била само да добие сурови информации, туку да го врати украдениот идентитет и достоинство на заборавените жртви, главно жени од маргините на општеството кои полицијата и правосудниот систем со децении упорно ги занемарувале.

Својот исцрпувачки труд на овој застрашувачки случај го крунисала со објавување на многу успешната книга „Behold the Monster“.

Овој мачен труд оставил длабоки психолошки последици кои кулминирале во април минатата година. За време на опсежната полициска потера во нејзиното мирно соседство, Џилиен вооружена излегла во дворот мислејќи дека го брани својот дом од опасни бегалци. Дошло до страшна размена на оган во која полицијата, по несреќен сплет на околности, ја погодила во рамото. Иако првично била уапсена под најстроги обвиненија за обид за убиство, официјалната комисија утврдила дека полицајците јасно ги прекршиле правилата на службата кога отвориле оган врз неа. На крај ѝ бил одобрен двегодишен програм за лекување на менталното здравје, бидејќи се покажало дека нејзината инстинктивна реакција била директна последица на тешкo посттрауматско стресно пореметување, кое потекнува од мрачниот период кога била жртва на трговија со луѓе и семејно насилство.

А на неверојатните пресврти сепак не дошол крајот. Кон крајот на годината во јавноста се појавила информација дека поднела официјално барање за развод од својот сопруг Скот, по повеќе од две децении заеднички живот, со што започнала едно сосема ново поглавје во нејзината веќе филмска биографија.