Во обид да го одржи имиџот на недопирлив, знае да ги оттурне и најблиските од себе, па така сè уште не може да си прости што ги оставил синот Максимилијан и невенчаната партнерка Хелена во болница, а тука е и многу чудниот и бурен однос со татко му Шефик Ибрахимовиќ.

Пејачот и хармоникаш од околината на Бијељина заминал уште кон крајот на седумдесеттите во Шведска, заедно со својата тогашна сопруга Јурка Гавриќ, а кратко по раѓањето на синот Златан (1981 година) двајцата се развеле. Златан, меѓу другото и поради тоа, имал тешко детство. Според негово сопствено признание, детството му го одбележале „врева и бес во куќата“, се сеќава дека често бил гладен, дека морал да краде… За тоа во голема мера го обвинувал татко му Шефик, кој сакал и да пие, па во биографијата „Јас, Златан“ на површина излегоа многу семејни тајни што ја оцрнија главата на семејството.

Проблемот дополнително настанал и поради тоа што авторот на книгата Давид Лагеркранц ги „накитил“ изјавите на Златан и го шокирал шведскиот напаѓач кога ја прочитал првичната верзија. „Што е ова? Јас никогаш не сум го кажал ова“, викал Ибрахимовиќ на својот „писател од сенка“, свесен дека многу работи се претерани, но му било објаснето дека токму тоа ја „продава книгата“.

И Златан Ибрахимовиќ се согласил на тоа. Се исплатело, бидејќи книгата за кратко време станала бестселер, но она на што во тој момент не сметал е како неговиот татко Шефик Ибрахимовиќ ќе изгледа во очите на другите.

Златан го молел татко му за прошка

Дали Шефик Ибрахимовиќ ја прочитал книгата или не – Златан доволно се засрамил од тоа што „напишал“ за него. Знаел дека во книгата не се гледаат многу ситни нешта низ кои поминале заедно и дека недоволно му се оддава признание за тоа каде стигнал денес, па сакал тоа да го исправи во документарен филм од шведска продукција.

„Кога ја пишував таа книга, сакав да ја раскажам мојата приказна точно онаква каква што била, но денес ми е лошо, ме боли стомакот поради тоа – затоа што во исто време дава и погрешна слика за татко ми Шефик. Не можам да опишам каков навивач беше тој, мора да разговарате со него за да разберете каква поддршка е тоа. Ме лазат морници и ми надоаѓаат солзи додека зборувам за ова“, рекол Златан, пред да ја замоли телевизијата која го продуцирала филмот, да ги изгасне камерите и да го прекине снимањето.

„Ве молам, следно прашање, не можам за ова“.

„Тато е мојот најголем навивач“

За разлика од книгата, во која Шефик Ибрахимовиќ е прикажан речиси како насилник, алкохоличар и татко кому не му е грижа за сопствениот син, во документарниот филм за Златан гледаме сосема поинаква слика. Во него, всушност, Шефик е централна личност, а ја гледаме филмската екипа како доаѓа во семејниот дом за директно од него да слушне како од озлогласениот крај Розенгорд, малиот Златан стигнал до највисоките врвови.

Шефик има безброј книги со различни исечоци од весници, ѕидовите се покриени со признанија и постери – а дури и на завесите има илустрации со ликот на Златан Ибрахимовиќ:

„Го гледам секој натпревар – и секој го имам снимено на ‘DVD’“, рекол Шефик, покажувајќи го првиот гол на Златан за Малме на младински турнир.

„Најголемиот навивач што го имам е мојот татко. Го снимал секој натпревар уште од деновите во Малме па сè до денес – музеј со мене, постери со мене, стари дресови, завеси. Му реков: ‘Мораш ова да го смениш’. А тој ми одговори: ‘Не си ме разбрал – ова не е поради тебе, ова е поради мене’. Тој беше мојот најголем навивач и тоа дополнително ме движи, сакам да направам уште повеќе за да го направам горд“, нагласил Ибрахимовиќ.

Смрт која повторно ги поврза Златан и Шефик

Иако во овој документарен филм Златан Ибрахимовиќ кажа речиси сè спротивно од она што го видовме во книгата, впечаток е дека смртта на неговиот брат Сапко повторно го зближила со татко му. Тој бил син на Шефик од првиот брак и бил осум години постар од Златан, а за жал починал од леукемија во 2014 година. Тоа силно го погодило Златан, кој бил со него до самиот крај, кога и односот со татко му Шефик почнал да се подобрува.

„Сапко беше некаков потпорен столб за татко ми. Често разговараа за војната. Но, во последните месеци татко ми повеќе разговараше со мене за остатокот од нашето семејство. Сепак, јас ја немам таа врска со војната (во Босна) бидејќи сум роден во Шведска“, раскажувал Златан за „Гардијан“ во годината на смртта на неговиот брат.

Во какви односи се денес?

Таткото Шефик се занимавал со музика и тешки физички работи за да го прехрани семејството, додека мајката Јурка била чистачка. Четири децении подоцна, Златан признава дека многу нешта недостигале додека растел, но дека на родителите ништо не им замерува.

„Имавме добар однос, а семејството ми е ‘вистински микс’. Мајка ми Јурка беше чистачка и имам две сестри од страна на мајка ми, со постарата не сум во контакт, со помладата сум поблизок. Имам и брат кој почина. Големо семејство! Имам добар однос со мајка ми, а нешто послаб со татко ми, што не значи дека е лош. Мора да го разберете Балканот!“, порача Ибра во големо интервју за „ABTalks“ пред две години.

„Важно е кој ја носи храната на маса? Кој се грижи за семејството? Татко ми нè создаде, но јас овозможив некои други работи, многу повеќе кога станува збор за пари. Важно е да го работите она во што верувате, а не она што ви велат да го правите. Кога работите, правете го тоа од срце, а ако го правите само со глава – создавате проблем. Тоа важи и за хуманитарната помош, не зборувајте за тоа, само направете го тогаш. Мене тоа не ми треба. Јас и татко ми Шефик сме на некој начин иста личност, полни со самодоверба и сè правиме на свој начин. Затоа сме во судир, но тој и понатаму е мој татко“, нагласил Ибрахимовиќ.