Во најрадикалната верзија на тој страв, технолошките компании и нивните лидери ќе станат нова, затворена каста со практично неограничено богатство. Сите други ќе останат без реални можности за генерирање приходи бидејќи вештачката интелигенција ќе ги преземе нивните работни места, пазари и можности. Со други зборови, мостот кон „американскиот сон“ наскоро би можел да се подигне, а единственото прашање е кој ќе биде оставен на погрешната страна, пишува „Волстрит џурнал“.

Американскиот сон е идејата дека секој - без оглед на потеклото, класата, богатството или врските, може да постигне материјален успех, социјална мобилност и лична слобода преку работа, упорност и иницијатива.

На почетокот, таквото сценарио звучи како научна фантастика, но во Сан Франциско се перцепира сè повеќе како реална закана и помага да се објасни растечката класна нервоза во Калифорнија, каде што движењето за оданочување на милијардерите се зајакнува, достапните станови стануваат недостижен луксуз, а средната класа сè повеќе изгледа како реликт од минатото.

Ова чувство е само засилено со јавните појавувања на технолошките магнати. Подемот на „OpenAI“ на Сем Алтман, влијанието на Илон Маск и предупредувањата на Дарио Амодеи од „Anthropic“ за можна нова Голема депресија, во која работните места масовно би исчезнале, обликуваат наратив за длабока несигурност.

„Транзицијата нема да биде мазна“, изјавил Маск неодамна во еден од подкастите. „Нè очекуваат радикални промени, социјални немири и огромно богатство“. И тоа, како што вели тој, во најдобро можно сценарио.

Историјата на технолошките револуции е навистина полна со победници и губитници, а оптимистите сакаат да потсетуваат дека технолошкиот напредок досега им користел на сите. Но, сега сѐ повеќе се зборува за масовни загуби на работни места поради автоматизацијата и потребата од мрежи за јавна безбедност како што е Универзалниот основен приход (УОП).

Но, самиот Алтман повеќе не е сигурен дека УОП е решението. „Луѓето имаат потреба од чувство на контрола и учество во обликувањето на иднината“, изјавил тој минатата година. „Ако им кажете дека вештачката интелигенција ќе направи сè и дека ќе добијат дивиденда, тоа нема да функционира добро за нив, ниту психолошки, ниту социјално.“

Што ако парите ја изгубат својата улога?

Ако парите ја изгубат својата улога, како што тврдат некои, ограничените ресурси, како што се уметноста или недвижнините, би можеле да имаат клучна вредност. Самиот Маск посочи дека во свет на изобилство, во кој роботите вршат физичка работа, а вештачката интелигенција врши когнитивна работа, концептот на пари го губи своето значење. Тој на конференција изјавил дека во услови без недостиг „воопшто не е јасно за што служат парите“, а неодамна отиде чекор понатаму, велејќи им на луѓето да не се грижат премногу за заштедите за пензионирање, бидејќи вештачката интелигенција ќе им обезбеди здравствена заштита и забава во секој случај.

Сепак, ваквите изјави звучат поинаку кога доаѓаат од човек кој истовремено се бори за пакет компензации од милијарда долари во „Tesla“, тврдејќи дека парите не му се важни туку контролата врз компанијата.

Во таква средина, не е изненадувачки што менталитетот „збогати се сега или никогаш“ се шири во Силиконската долина. Младите луѓе вработени во стартапи за вештачка интелигенција сè повеќе зборуваат за овој момент како последна можност за создавање генерациско богатство. „Ова е последната шанса“, изјавил еден од нив за локалните медиуми минатата есен. „Ако ја пропуштите, ќе завршите во трајна пониска класа“.

Сличен тон се појави и на социјалните мрежи каде се ширеа лажни тврдења дека извршниот директор на „Nvidia“, Џенсен Хуанг, предупредил дека периодот од 2025 до 2030 година е „последната шанса за обичните луѓе да се збогатат од технологијата“. Хуанг никогаш не го кажал тоа; напротив, во јавните настапи тој зборува за вештачката интелигенција како потенцијално изедначувачка сила.