Веста ја објавија германските медиуми, вклучувајќи го и „Hamburger Abendblatt“, кој објавува дека ова е еден од најдолгите синдикални штрајкови во Долна Саксонија во последните години. Во сржта на сè е непријатното прашање: како да се објасни затворањето на фабриката во време кога компанијата остварува стотици милиони евра профит?

Профитот постои, но стратегијата се менува

Според официјалните финансиски резултати, во 2024 година, „Jungheinrich AG“ остварил профит од околу 289 милиони евра со приход од околу 5,4 милијарди евра. Ова дефинитивно не се бројки за компанија на работ на опстанок.

Во интервју за „Di Velt“, менаџментот изјави дека затворањето е дел од долгорочна стратегија за зголемување на конкурентноста и поедноставување на структурите. Целта, како што велат тие, е да се зголемат приходите на 10 милијарди евра до 2030 година.

Со други зборови, реструктурирање на компанијата се презема токму додека е сè уште силна, а не под принуда на загуби. Менаџментот верува дека токму ова е одговорниот потег во индустријата под сè посилни глобални притисоци.

Но, за работниците во Линебург, оваа логика е тешко прифатена. Производствениот погон штрајкува повеќе од 80 дена. Синдикатот „IG Metall“ реагирал остро, тврдејќи дека не станува збор за спасување на компанија што пропаѓа, туку за затворање на профитабилното производство.

Во изјавите за „t-online“, претставниците на синдикатот предупредиле дека тука се крши долгогодишното правило на германскиот индустриски модел - дека стабилните профити и продуктивноста значат релативна сигурност на работното место. Во претходните изјави, одлуката дури била опишана како „табубрух“, кршење на табу во индустријата.

За многу работници, тоа е егзистенцијално прашање, но и симболична порака: ако се затвораат и профитабилни погони, каде е линијата на безбедност?

Постигнат е договор, но незадоволството останува

По неколкудневните преговори меѓу менаџментот, работничкиот совет и синдикатот, постигнат е колективен договор. Според официјалното соопштение на компанијата, договорен е социјален план кој вклучува отпремнина и основање компанија за трансфер која ќе им помогне на засегнатите работници во преквалификација и наоѓање ново вработување.

Синдикатот признава дека условите се подобриле во споредба со првичните предлози, но сепак верува дека затворањето не било потребно.

Зад сè стои силниот притисок на глобалната конкуренција, особено од азиските производители кои нудат поевтина опрема и поагресивно влегуваат на европскиот пазар. Во последниве години, германската индустрија се соочува со повисоки трошоци за енергија, побавен раст и послаба динамика на извозот.

„Jungheinrich AG“ не е изолиран случај. Но, овој потег резонира бидејќи демонстрира поинаква логика на корпоративното управување: реструктурирањето повеќе не е резервирано за кризни ситуации, туку станува алатка за зголемување на маржите на профит и приспособување кон долгорочните цели.

Ова, исто така, ја менува перцепцијата за безбедноста во германскиот индустриски модел. Традиционалниот општествен договор помеѓу капиталот и трудот, стабилност во замена за продуктивност - јасно се редефинира.

Во Линебург, производството ќе биде постепено укинато до 2027 година. Дотогаш, транзицијата на работниците кон нови системи за вработување исто така ќе потрае некое време. Но, прашањето што останува отворено е многу пошироко: ако дури и профит од речиси 300 милиони евра не е доволен за да се спаси фабриката, тогаш што е доволно?